Terugkijkend op m’n eigen leven, zijn er vaak situaties geweest waarvan ik dacht dat ik ze had geaccepteerd, maar waarbij dat stiekem niet zo was.

Ik had de betreffende situatie in m’n hoofd geaccepteerd, maar niet met m’n gevoel.

In andere woorden: ik vertelde mezelf dat ik er helemaal okee mee was, maar de echte pijn had ik in m’n binnenwereld verstopt.

M’n belangrijkste inzicht over acceptatie is dat acceptatie alleen kan ontstaan vanuit jou als geheel; je hoofd én je gevoel samen.

Als je een situatie wel accepteert in je hoofd, maar niet met je gevoel, dan ben je waarschijnlijk aan het tolereren in plaats van accepteren.

Met als gevolg dat er een stille afkeuring ontstaat.

Dit zal zich in het dagelijkse leven gaan uiten als afkeer naar kleine dingen. 

Het wordt daarna steeds lastiger om aan jezelf te erkennen dat een situatie eigenlijk niet goed voelt.

Maar vroeg of laat ontstaat er een moment waarop de pijn alsnog omhoog komt. 

Daarom is het fijn om voortijdig op te merken of je een situatie wel of niet accepteert.

Op basis van m’n eigen proces heb ik gezien dat er 4 stappen zijn om tot acceptatie te komen.

Het proces begint wanneer je ziet dat er een situatie in je leven is die je veel pijn doet of heeft gedaan. Eerlijk naar deze situatie durven kijken, is de eerste stap.

Jezelf toestaan om te voelen wat deze situatie met je heeft gedaan, is de tweede stap. Je gevoelens niet langer verstoppen in je binnenwereld, maar ze verwelkomen en toelaten.

Als je heel empathisch bent, dan kan pijn als té groot voelen. Dat heb ik zelf ook veel gehad. Toch is het heel belangrijk om het wel te verwelkomen, en jezelf niet langer af te schermen. Hoe overweldigend het ook kan lijken, het voelen van emotionele pijn kan nooit schadelijk zijn.

Het voelen en accepteren van pijn, van leed, is juist een belangrijke stap in het proces naar zelfbevrijding. Hoeveel tijd je hiervoor nodig hebt, is echt per persoon en situatie verschillend. Soms kan het binnen een uur, soms heb je er een paar maanden voor nodig.

Wanneer je je eigen gevoel hebt toegelaten, zal je ook makkelijker je licht kunnen laten schijnen op hoe deze situatie voor de ander is geweest. Jezelf verplaatsen in de ander en iemand volledig zien, is ontzettend helend. Vaak valt een groot deel van je eigen pijn, boosheid of angst, dan ook weg!

Tip: Een hele krachtige vraag om jezelf te stellen is “Kun je alleen maar liefde en acceptatie voelen voor …?” 

De laatste stap is dat je het besluit neemt om de situatie te accepteren, en daarmee ook je pijn en oordelen los te laten. Een valkuil is namelijk dat je blijft hangen in je gevoelens, in plaats van erdoorheen te bewegen.

Op het moment dat je innerlijk het besluit neemt om alles dat er is gebeurd en wat je hebt gevoeld los te laten, stap je uit de rol van het (gekwetste) slachtoffer, en ontstaat er compassie voor jezelf en de ander. Je merkt dit als verzachting, waarbij harde randjes verdwijnen. 

Je accepteert een situatie, de ander en jezelf, waardoor je geen afwijzing of wrok meer koestert. Maar je kan en mag nog steeds grenzen stellen aan welk gedrag jij toelaat! Het verschil zit ‘m in de energie waarmee je je grenzen aangeeft. Komt het vanuit een plek van afwijzing, of vanuit zelfrespect?  

Tot slot wil ik deze inspirerende video met je delen. Ik had tranen in m’n ogen toen ik het zag. Het laat voor mij zien waar we als mensen toe in staat zijn als we echt accepteren en durven loslaten. Onze spirituele kracht is zo groot! 

Liefs, 

-Nikkie

Nikkie is healer sinds 2018. Sinds die tijd doet zij zo’n 4 uur uur per dag aan zelfheling. Yes, zelfs in het weekend ;-)

Nikkie's superpower is is om vrouwen te verbinden met hun lichaam en levenskracht. Dit doet zij met individuele healings, groepshealings en ademcoaching.

Nikkie: